[Only registered and activated users can see links. ]


سرویس ورزشی برنا

پای صحبت های سرمربی سابق تیم ملی کشتی فرنگی ایران نشستیم تا قهرمان مسابقات جهانی 1991 وارنا به تشریح مسائل این روزهای کشتی بپردازد و تجربیات خود را در قالب یک مصاحبه در اختیار خوانندگان بگذارد.

در ادامه ماحصل گفته های رضا سیم خواه دارنده دو مدال نقره و برنز بازی های آسیایی را می خوانید:


* فدراسیون نمی تواند نظارت مناسبی بر دوپینگ داشته باشد
آنچه که امروز بر زبان می آورم حاصل تجربیاتی است که کسب کرده ام. نه فدراسیون کشتی بلکه هیچ فدراسیونی نمی تواند نظارت لازم و کافی بر مسئله دوپینگ داشته باشد، چرا که شرط نظارت بر دوپینگ آگاهی دادن به افراد است که متاسفانه این کار آنطور که باید و شاید صورت نمی گیرد. استفاده از مکمل ها در همه جای دنیا صورت می گیرد؛ اما با آگاهی.
ورزشکار باید اطلاعات لازم و کافی در خصوص مواد مصرفی را داشته باشد تا با مشکل مواجه نشود. در کشور ما هنوز این آگاهی به قهرمانان داده نمی شود، پس نمی توان فرد خاصی را متهم کرد، چرا که ما باید ابتدا ورزشکار را روشن کنیم بعد انتظار داشته باشیم که دچار مشکل نشود.
شما فکر می کنید قهرمانان سایر کشورها از مکمل ها استفاده نمی کنند؟ بی شک استفاده می کنند؛ مصرف آنها همراه با آگاهی است برای همین هم دچار مشکل نمی شوند.


* قهرمانان اصلا متخصصین را قبول ندارند
در این بین بحث تخصص مطرح است. همه مشکلات که مسائل فنی نیست. به عنوان مثال پزشک تغذیه باید کار خود را انجام دهد و برنامه ریز کار خودش را، ضمن اینکه هر دو این افراد باید تخصص لازم در کار خود را داشته باشند.
کار پزشک تغذیه نباید این باشد که بگوید ورزشکاران در فلان روز مثلا چلوخورش بخورند و روز دیگر فلان چیز را.
علم روز دنیا می گوید که باید شرایط افراد بررسی شده و بر حسب شرایط، تغذیه مورد نظر برای آنها لحاظ شود.
این در حالی است که ورزشکاران همان غذا را می خورند که مربیان، پرسنل و مسوولان می خورند و این در حالی است که تغذیه یک فرد سبک وزن یا میان وزن باید با یک ورزشکار سنگین وزن متفاوت باشد.
تغذیه سوریان که در 55 کیلوگرم مبارزه می کند باید با یک کشتی گیر سنگین وزن تفاوت داشته باشد. تغذیه باید برحسب نیاز بدن افراد باشد.


* ورزشکاران اعتقادی به متخصصین ندارند
جالب اینکه ورزشکاران خود اعتقادی به این موضوع نداشته و این بحث را به تمسخر می گیرند و این به عدم اطلاع رسانی و آگاهی افراد باز می گردد و ما نباید دکتر مربوطه یا مربیان را مقصر بدانیم.
ورزش ما دچار چنین چالشی است و تا این مشکل حل نشود نمی توانیم به ثبات لازم دست یابیم.
ورزشکاران به سطحی بودن این مسائل اعتقاد دارند، ضمن اینکه پزشکان متخصص هم که دائما در کنار تیم حاضر می شوند در مواقعی که به آنها نیاز است، نیستند. به عنوان مثال معلوم نیست وقتی که ورزشکاران می خواهند تست دهند این افراد کجا هستند؟


* یزدانی خرم در این شرایط باید چکار کند؟
ما فاصله زیادی با علم روز دنیا داریم، چرا که ابزار لازم را در اختیار نداریم. در این میان محمدرضا یزدانی خرم به عنوان رییس فدراسیون چه کار می تواند کند؟ او هر چقدر تلاش کند باز مشکلات متعدد که در بدنه ورزش وجود دارد مانع خواهد شد.
البته افراد متخصصی هستند که کمک می کنند، اما آیا این کافی است؟ تعداد این افراد چقدر است و تا چه اندازه می توانند به یاری ورزش بیایند؟


* منتقد، اما دوستدار تیم ملی هستم
من همیشه به نحوه حضور افراد در تیم ملی انتقاد کرده ام؛ اما این باعث نمی شود که تیم ملی کشورم را دوست نداشته باشم.
هیچ گاه نخواستم حاشیه ساز شده یا حرف بزنم که تصور شود قصد تخریب کسی را دارم. هر وقت هر نتیجه ای حاصل شد تبریک گفته ام.
قاسم رضایی فرد زحمت کشی بوده و جوانی خود را صرف کشتی کرده است و من مربی نباید به راحتی از کنار نام او عبور کنم. من در جریان هستم که اگر رضایی موفق به گرفتن رضایت نامه خود می شد الان در ترکیب تیم آذربایجان مهیای حضور در المپیک می شد.
به هر تقدیر مثبت اعلام شدن دوپینگ دو ورزشکار این شرایط را برای رضایی ایجاد کرد که مجددا به اردوی تیم ملی دعوت شده و شانس حضور در مسابقات جهان و المپیک را داشته باشد.


* رضایی هم مثل قربانی و علی اکبری شانس مدال دارد
قاسم رضایی هم مثل بابک قربانی و امیر علی اکبری شانس موفقیت در مسابقات جهانی و المپیک را دارد.
او مدال برنز دنیا را کسب کرد و در المپیک باخت که کادر فنی او را کنار گذاشت. این در حالی است حمید سوریان هم در المپیک شکست خورد، اما کادر فنی به او فرصت داد و سوریان هم باز افتخار آفرین شد.


* شرایط در المپیک متفاوت است
شرایط در المپیک متفاوت است. ما می بینیم افرادی که مدال قابل توجه و سابقه زیادی ندارند آمده و در المپیک صاحب افتخار می شوند. این به خاطر برنامه ریزی کشورها در این خصوص است.
قاسم رضایی هم می تواند در جهان و المپیک افتخار کسب کند، در المپیک 23 کشتی گیر به میدان می روند، در این شرایط فشرده احتمال اینکه ورزشکاران با قرعه آسان مواجه شوند هم هست.


* برای جهانی تیم خوب و جوانی در اختیار داریم
مسابقات جهان امسال در شرایط سختی دنبال خواهد شد. چرا که قبل از المپیک برگزار می شود و این را از تورنمنت ها سطح بالایی که این روزها برگزار می شود هم می توان فهمید.
البته تیم ایران شانس زیادی برای موفقیت دارد، چرا که تیم خوب و جوانی در اختیار داریم.


* سوریان بدون روحیه به جهانی نرود
سوریان هم اگر از شرایط روحی و روانی مناسبی برخوردار باشد می تواند همچون گذشته افتخار آفرین شود.
حمید اگر از نظر آمادگی جسمانی صدرصد باشد؛ اما از نظر روحی آماده نباشد نمی تواند موفق عمل کند و تجربه این را نشان داده است.
او اگر از نظر روانی آماده نیست بهتر است به جهانی نرفته و خود را مهیای حضور در جهانی کند.
البته کادر فنی باید بررسی کند و ببیند در صورتی که سوریان به جهانی نرود چه کسی را باید به استانبول اعزام کند که حداقل بتواند سهمیه حضور در المپیک را کسب کند، چرا که در غیر این صورت با مشکل مواجه خواهند شد.


* آن شکست رنگرز را به هم ریخت اما...
همانطور که قبلا اشاره کردم همه چیز مسائل فنی نیست. حسن رنگرز در مسابقات جهانی در حالی که از حریف خود پیش بود، بر اثر یک اشتباه ضربه فنی شد.
با این شکست حسن از نظر روحی به هم ریخت؛ به نحوی که نمی خواست در دیدار رده بندی روی تشک برود. امیر خادم با او صحبت کرد اما رنگرز زیر بار نمی رفت.
به خادم گفتم من با روحیات او آشنا هستم، به حال خود رهایش کنید. من با وی صحبت می کنم. با رنگرز حرف زدم و او روی تشک رفت توانست مدال برنز را به دست آورد.
این را گفتم تا بدانید مسائل روحی تا چه اندازه مهم هستند.
سوریان کشتی گیری است که تحمل باخت را ندارد و اگر بدون روحیه به استانبول برود و احیانا شکست بخورد سخت بتواند خود را جمع کند.


* مشکل سوریان در بازی های آسیایی همان مشکلش در المپیک بود
خیلی ها می گویند اگر محمد بنا در المپیک بود، سوریان مدال می گرفت. من در مقابل این حرف ها می گویم مگر سوریان با بنا به بازی های آسیایی نرفت و شکست نخورد؟ تازه تفاوت المپیک با بازیهای آسیایی زمین تا آسمان است.
سوریان در بازی های آسیایی با همان مشکلی مواجه شد که در المپیک مواجه شد.


* فرنگی کاران باید باور المپیکی داشته باشند
کشتی ما این شانس را دارد که در المپیک موفق عمل کند. در گذشته فرنگی کاران تا یک قدمی مدال المپیک رفته اند. کشتی گیران همینطور که به خودباوری رسیده اند که می توانند در پیکارهای جهانی افتخار آفرین شوند باید به این باور برسند که در المپیک هم می توانند صاحب مدال شوند.


* برای موفقیت در لندن عوامل هم باید المپیکی باشند
هیچ تضمینی نیست که کشتی ایران و حتی ورزش ایران درالمپیک موفق عمل کند و درعین حال امکان این هست که ورزشکاران کشورمان صاحب مدال های خوبی شوند.
ورزش ما هنوز به آن ثبات لازم نرسیده برای همین هم معلوم نیست که چه نتیجه ای در لندن کسب خواهد کرد.
این کشورهای پیشرفته هستند که با برنامه ریزی مناسب خود راهی رقابت ها شده و به عنوان مثال اعلام می کنند که 100 مدال کسب خواهیم کرد و در پایان 99 یا 101 مدال به دست می آورند.
آنها شناخت لازم و کافی از ورزشکاران و کارهای که انجام داده اند دارند، برای همین هم به موفقیت می رسند.